|
Ustawa o Infrastrukturze Informacji Przestrzennej
|
 |
Wprowadzenie przepisów dyrektywy INSPIRE do przepisów krajowych z 27 państw członkowskich UE było kluczowym zadaniem w budowie i funkcjonowaniu infrastruktury informacji przestrzennej w każdym z krajów członkowskich UE. Transpozycja w Polsce została przeprowadzona w dwóch fazach:
Faza przygotowawcza obejmowała:
- analizę stanu istniejącego, z prawnego, administracyjnego i technicznego punktu widzenia, biorąc pod uwagę czynniki ekonomiczne;
- określenie aktu prawnego dotyczącego zbiorów danych i procedur administracyjnych wykorzystywania danych przestrzennych w odniesieniu do wymogów dyrektywy;
- przygotowanie projektu aktu prawnego i / lub utrzymania istniejących przepisów;
- przygotowywaniu przepisów wykonawczych do wprowadzenia standardów danych i procedur administracyjnych;
- przygotowanie dokumentów towarzyszących, takich jak tabela korelacji i ocena przewidywanych skutków dla społeczeństwa, środowiska, gospodarki narodowej i innych spraw państwa.
Faza legislacyjna obiejmowała:
- konsultacje z ekspertami z różnych dziedzin,
- konsultacje ze środowiskiem geodezyjnym i geoinformacyjnym,
- konsultacje społeczne,
- opinię Rządu i samorządów,
- porozumienie ministerstw i jednostek centralnych.
Polskie uwarunkowania ustawy:Uwarunkowania transpozycji:
- Zagadnienia związane z danymi przestrzenne są uregulowane kilkoma aktami prawa;
- Dane przestrzenne są w kompetencji różnych instytucji i agencji;
- Istnieja różne procedury rozpowszechniania danych z poszczególnych rejestrów publicznych;
- Istnieją różne normy techniczne w celu utrzymania zasobów (przepisów branżowych, często w niejednolity sposób).
Ustawa o infrastrukturze informacji przestrzennej (IIP) jest osobnym aktem prawa, przy jednoczesnej zmianie niektórych krajowych zasad prawnych. Przepisy ustawy IIP nawiązują do podstawowych celów dyrektywy, do ustanowienia krajowej infrastruktury informacji przestrzennej wchodzącej w skład infrastruktury Europejskiej. Celem jest również optymalizacja pozyskiwania danych przestrzennych i utrzymania tych zasobów przez jednostki administracji publicznej, jak również poprawa dostępności zasobów dla wszystkich użytkowników. Koordynatorem wszystkich działań związanych z IIP jest minister właściwy ds. administracji publicznej, Główny Geodeta Kraju jest organem wykonującym określone zadania koordynacyjne (art. 19 projektu ustawy), a Rada Infrastruktury Informacji Przestrzennej (art. 22 projektu ustawy) stanowi organ opiniodawczy i doradczy. Na drugim poziomie dla każdego z 21 tematów danych przestrzennych przewidziano organ wiodący, którym może być minister lub centralny organ administracji rządowej. Organ ten ma koordynować prace i zapewniać realizację ustawy w zakresie tego tematu (art. 3, pkt 8 projektu ustawy).
 Rys. Struktura koordynacyjna
(Źródło: Gaździcki J., Prezentacja "Projekt ustawy i infrastrukturze informacji przestrzennej", 26-06-2009, s 28)Postanowienia ogólne:
- Ustawa określa warunki i procedury tworzenia i stosowania infrastruktury informacji przestrzennej oraz określa organy właściwe w tej sprawie;
- Definiuje zasady współpracy i koordynacji funkcjonowania infrastruktury informacji przestrzennej;
- Infrastruktura jest tworzona, utrzymana i rozwijana, funkcjonuje jako wynik współpracy pomiędzy podmiotami: administracji publicznej orazi trzeciej)
- Definiuje zasady tworzenia i korzystania z infrastruktury w odniesieniu do:
1) Danych przestrzennych (zbiorów i usług) i metadanych dla nich opracowanych. 2) Zasad dostępu do danych przestrzennych. 3) Interoperacyjności zbiorów i usług danych przestrzennych. 4) Form udostępniania danych przestrzennych. WNIOSKI:
- Ustawa o Infrastrukturze Danych Przestrzennych stanowi solidną podstawę dla skutecznego wdrażania infrastruktury w kraju;
- Wprowadzenie technicznych zasad oraz modelu wymiany danych i usług rejestrów publicznych prowadzi do wypracowania nowego modelu współpracy jednostek administracji publicznej;
- Wykorzystanie dobrych praktyk z Europy i innych krajów umożliwia wybór najbardziej odpowiedniego rozwiązania;
- Proces wdrożenia jest długotrwały, wymaga nakładów w zakresie inwestycji jak również zasobów ludzkich (odpowiednie przygotowanie urzędów do wdrożenia Ustawy o IIP).
KORZYŚCI:…dla administracji publicznej:
- Zwiększenie skuteczności działań prowadzonych przez administrację publiczną poprzez zapewnienie dostępu do danych zawartych w rejestrach publicznych oraz szersze wykorzystanie tych danych w pracy. Wspieranie współpracy między organami administracji publicznej.
- Ujednolicenie standardów danych administracji publicznej i usług, poprawa jakości danych i usług.
- Otwartość i przejrzystość procesu podejmowania decyzji.
- Świadczenie usług, które odnoszą się do rzeczywistych potrzeb obywateli, przedsiębiorstw i bardziej efektywne wykorzystanie zasobów krajowych.
- Wspieranie kształtowania polityki w administracji publicznej.
- Monitorowanie wdrażania polityki krajowej, regionalnej i lokalnej oraz jej skutków.
- Wykorzystywanie narzędzi do badań, analiz przestrzennych i modelowania.
- Wspieranie działań związanych z ochroną środowiska.
- Wspieranie rozwoju gospodarki oraz społeczeństwa informacyjnego.
…dla obywateli i przedsiębiorstw:
- Otwarcie rejestrów publicznych do powszechnego stosowania, wzmocnienie budowy społeczeństwa opartego na wiedzy.
- Wspieranie konkurencyjności gospodarki, zwiększenie aktywności w dziedzinie ekonomii i rozwoju nowych produktów – zwiększenie dochodów przedsiębiorstw.
- Bezpieczeństwo obywateli oraz ochrony ich mienia, precyzyjne i szybkie reagowanie w sytuacji zagrożenia (np. ratownictwa medycznego).
…dla budżetu państwa:
- Oszczędności dla budżetu państwa w wyniku zwiększenia efektywności zarządzania i wspólne korzystanie z danych raz pozyskanych.
- Zwiększenie dochodów budżetu państwa w wyniku zwiększenia działalności gospodarczej i inwestycji.
Źrodło: Orlińska J., Beneficial impact of INSPIRE directive on national legalisation: The case of Poland, 2010, Annals of geomatics, volume VIII, number 2(38), s 11-22
|
